wiadomości o firmie Systematyczna klasyfikacja norm ISO w zakresie węglowodorów cementowanych

Jako kluczowy materiał w przemyśle obróbki, standardy klasyfikacji ISO (Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej) dla węglików spiekanych stanowią ujednoliconą podstawę wyboru dla specjalistów na całym świecie. Skupiając się na trzech kluczowych wymiarach – „kompatybilności z materiałem obrabianym”, „klasie wydajności” i „formie konstrukcyjnej” – normy systematycznie kategoryzują węgliki spiekane, unikając błędów w doborze spowodowanych pomyłkami w materiałach. Niezależnie od tego, czy obrabiamy stal, żeliwo, metale nieżelazne, czy też dostosowujemy się do takich scenariuszy jak szybkie cięcie i obróbka o dużym obciążeniu, odpowiednie produkty można szybko zidentyfikować za pomocą klasyfikacji ISO. Ten artykuł używa prostego języka i intuicyjnych tabel, aby rozłożyć kluczową logikę klasyfikacji standardów ISO dla węglików spiekanych, pomagając praktykom przemysłowym w łatwym zrozumieniu i zastosowaniu ich w rzeczywistej produkcji.

Klasyfikacja węglików spiekanych ISO nie jest arbitralna, ale opiera się na logice „scenariusz użytkowania → wymagania dotyczące wydajności → projekt konstrukcyjny”, koncentrując się na następujących trzech wymiarach, aby zapewnić praktyczność i wszechstronność:

1. Rodzaj materiału obrabianego: Najbardziej fundamentalna podstawa, klasyfikowana według materiału obrabianego przedmiotu (np. stal, żeliwo, metale nieżelazne), zapewniająca, że skład węglika spiekanego (np. węglik wolframu, zawartość kobaltu) odpowiada materiałowi obrabianemu;
2. Klasa wydajności: Klasyfikowana według równowagi między twardością, wytrzymałością i odpornością na zużycie, dostosowując się do różnych intensywności obróbki (np. duże prędkości i małe obciążenia, małe prędkości i duże obciążenia);
3. Forma konstrukcyjna: Klasyfikowana według tego, czy jest powlekana, czy ma strukturę kompozytową, spełniając specjalne potrzeby obróbki (np. zapobieganie przywieraniu, odporność na wysoką temperaturę).

Te trzy wymiary są ze sobą powiązane. Na przykład „obróbka stali nierdzewnej (rodzaj materiału)” wymaga wyboru węglika spiekanego o „wysokiej klasie wytrzymałości” i „ewentualnie powłoce TiAlN”, aby zapewnić brak odprysków lub przywierania podczas cięcia.

Jest to najbardziej podstawowa metoda klasyfikacji w standardach ISO, identyfikowana za pomocą określonych kodów literowych bezpośrednio odpowiadających materiałom obrabianym w celu szybkiego wyboru.

Proste wyjaśnienie:

• Wskazówka dla kodów literowych: P (Stal), K (Żeliwo), N (Metale nieżelazne);
• W praktycznych zastosowaniach, jeśli rodzaj materiału jest niepewny, odnieś się do: „Wybierz klasy P/K/M dla metali żelaznych (stal, żelazo), klasę N dla metali nieżelaznych i klasę S dla materiałów trudnych w obróbce”.

W ramach tego samego rodzaju materiału, klasy są klasyfikowane według równowagi „twardość-wytrzymałość”, identyfikowane za pomocą liczb (większe liczby wskazują na bardziej widoczną odpowiednią wydajność), dostosowując się do różnych intensywności obróbki.

• Wyższa twardość → większa odporność na zużycie, ale gorsza wytrzymałość (podatność na odpryski);
• Wyższa wytrzymałość → większa odporność na uderzenia, ale słabsza odporność na zużycie (podatność na stępienie);
  Klasy ISO osiągają równowagę poprzez regulację zawartości kobaltu (wyższa zawartość kobaltu = większa wytrzymałość) i wielkości ziarna (drobniejsze ziarna = wyższa twardość).

Rozszerzone zastosowanie: Logika klas dla klasy K (obróbka żeliwa) jest podobna, np. K01 (wysoka twardość, obróbka wykańczająca), K20 (wysoka wytrzymałość, obróbka zgrubna). Większe liczby wskazują na większą wytrzymałość, co sprawia, że są bardziej odpowiednie do obróbki o dużym obciążeniu i uderzeniowej.

Oprócz składu i wydajności, standardy ISO uzupełniają klasyfikację według formy konstrukcyjnej, aby sprostać specjalnym scenariuszom obróbki, z dwoma typowymi typami:

• Cechy konstrukcyjne: Odporna na zużycie powłoka (np. TiN, TiAlN, AlTiN) jest natryskiwana na podłoże z węglika spiekanego, o grubości powłoki zwykle 2-10 μm;
• Główna zaleta: Wyższa twardość powłoki (Hv≥2000), zapobieganie przywieraniu, odporność na wysoką temperaturę, wydłużenie żywotności narzędzia 3-5 razy;
• Scenariusz zastosowania: Szybkie cięcie, obróbka materiałów lepkich (np. stal nierdzewna, stop aluminium). Na przykład P10C (powlekany stop klasy P) nadaje się do szybkiej obróbki wykańczającej stali 45#.

• Cechy konstrukcyjne: Przyjmuje strukturę kompozytową „głowica tnąca z węglika spiekanego + korpus narzędzia stalowego” lub „łączony węglik spiekany o różnych składach”;
• Główna zaleta: Równoważy odporność na zużycie węglika spiekanego i wytrzymałość korpusu narzędzia stalowego, zmniejszając koszty (brak potrzeby pełnego węglika spiekanego);
• Scenariusz zastosowania: Narzędzia o dużej średnicy (np. frezy trzpieniowe, wiertła), narzędzia do obróbki o dużym obciążeniu (np. dłuta górnicze).

• Cechy konstrukcyjne: Czyste podłoże z węglika spiekanego bez powłoki powierzchniowej;
• Główna zaleta: Wysoka ostrość krawędzi skrawającej, odpowiedni do obróbki wykańczającej i obróbki ultraprecyzyjnej (np. precyzyjne wytaczanie);
• Scenariusz zastosowania: Obróbka części wymagających bardzo wysokiej jakości powierzchni (np. części do instrumentów optycznych).

Po opanowaniu klasyfikacji ISO możesz szybko wybrać produkty w 3 krokach, aby uniknąć błędów:

1. Określ rodzaj materiału obrabianego: Na przykład, obróbka stali nierdzewnej 304 → odpowiada klasie M;
2. Oceń intensywność obróbki: Obróbka wykańczająca (duża prędkość i małe obciążenie) → wybierz klasę o wysokiej twardości (np. M10), obróbka zgrubna (mała prędkość i duże obciążenie) → wybierz klasę o wysokiej wytrzymałości (np. M20);
3. Rozważ specjalne potrzeby: Szybkie cięcie, silne przywieranie → wybierz typ powlekany (np. M10C), precyzyjna obróbka → wybierz typ niepowlekany (np. M10).

Przykład: Obróbka aluminiowych ram telefonów komórkowych (klasa N) + szybka obróbka wykańczająca → wybierz N01 (klasa o wysokiej twardości) + niepowlekany (aby zapewnić jakość powierzchni), odpowiadający klasie YG3X.

1. Klasy P i K nie mogą być mieszane: Klasa P zawiera tytan, który jest podatny na odpryski podczas obróbki żeliwa; klasa K nie ma tytanu, który jest podatny na przywieranie podczas obróbki stali;
2. Większe numery klas nie są „lepsze”: Większe liczby oznaczają większą wytrzymałość, odpowiednią do obróbki zgrubnej; mniejsze liczby oznaczają wyższą twardość, odpowiednią do obróbki wykańczającej;
3. Powłoki nie są „uniwersalne”: Podczas obróbki twardych materiałów (np. ceramiki), powłoki są podatne na łuszczenie. Wymagane są niepowlekane stopy o bardzo drobnym ziarnie (np. H01).

Podstawową wartością standardów ISO dla węglików spiekanych jest „ujednolicenie poznania i uproszczenie wyboru”. Poprzez połączenie „rodzaju materiału (kod literowy) + klasy wydajności (liczba) + formy konstrukcyjnej (dodatkowe oznaczenie)”, specjaliści na całym świecie mogą szybko dopasować produkty bez skomplikowanej komunikacji. Na przykład „P10C” oznacza „obróbkę materiałów stalowych + średnio-szybką obróbkę półwykańczającą + powlekany węglik spiekany”, dokładnie odpowiadając konkretnym scenariuszom.

Jako praktyk w branży węglika wolframu, podczas rekomendowania produktów możesz najpierw zapytać klientów: „Jaki materiał obrabiasz? Czy jest to obróbka zgrubna czy wykańczająca? Czy masz problemy takie jak przywieranie lub wysoka temperatura?” Następnie szybko zlokalizuj odpowiednie modele za pomocą klasyfikacji ISO. Jeśli potrzebujesz polecić konkretne kody i klasy ISO dla specjalnych scenariuszy obróbki (np. obróbka stopu tytanu, precyzyjne wytaczanie), skontaktuj się z nami, aby uzyskać niestandardowe rozwiązania, które pomogą zoptymalizować wydajność obróbki i żywotność narzędzi.